Βασούλα έγραψε:γραμμένο πριν περίπου από 10 χρόνια...
Ω αγαπημένη μου ψυχή πήγα στον Μεγάλο Ιερέα και τον παρακάλεσα να μου δώσει φτερά
«Κουράστηκα να σκαρφαλώνω Μεγάλε Ιερέα, είναι δύσκολο
»
«Θέλεις να γίνεις άγγελος?» με ρώτησε
«Τι είναι ο άγγελος?»
«Το όνειρό μου
»
«Κι εγώ? Τι είμαι εγώ?»
«Η πραγματικότητα μου
»
«Ας γίνω τότε το όνειρό σου
»
«Πήγαινε
»
Αρχίσαμε να πετάμε μαζί, αγαπημένη μου ψυχή
Ώσπου φτάσαμε στο δάσος
«Εδώ θα σ αφήσω» μου είπες
«εσύ είσαι τώρα άγγελος και εγώ πρέπει να ζήσω
»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, δεν θέλω να σε χάσω, αγαπημένη μου ψυχή
΄Όμως είχες ήδη φύγει
Μα κλαίνε και οι άγγελοι?
Τα δέντρα ήταν πυκνά και πολύ ψηλά, μου φάνταζαν απειλητικά. Πως θα περάσω ανάμεσά τους?
«Πέτα» μου είπε ο Μεγάλος Ιερέας, «μην ξεχνάς, είσαι το όνειρό μου
»
’ρχισα να υψώνομαι, το είχα ξεχάσει, τώρα είχα φτερά
O αέρας ήρθε κοντά μου και μου χαμογέλασε
«θέλεις βοήθεια?»
«ω, ναι, δεν ξερω πώς να πετάξω, δεν μου έδειξε κανείς
»
«Τι θα μου δώσεις για αντάλλαγμα?»
«Σου δίνω την σκέψη μου
»
Με πήρε αγκαλιά και με ένα απαλό φύσημα με έσπρωξε προς τα πάνω
΄Αγγιξα τα κλαδιά των δέντρων, και εκείνα υποκλίνονταν μπροστά μου.
Μέθυσα από χαρά
΄Όμως δεν μπορούσα να προχωρήσω πιο πάνω!
Χιλιάδες φωτεινά αστέρια με πλησίασαν.
«Ποιοι είστε?»
«Είμαστε το φως του δάσους. Θέλεις βοήθεια?»
«ω, ναι, δεν ξέρω πώς να «δω» την πορεία, δεν μου έδειξε κανείς
»
«Τι θα μας δώσεις για αντάλλαγμα?»
«Σας δίνω την καρδιά μου
»
Ενώθηκαν σε μια θάλασσα φωτός που οδηγούσε προς τα πάνω
΄’γγιξα τα φυλλώματα των δέντρων, και εκείνα υποχωρούσαν για να περάσω
Ένιωσα ευγνωμοσύνη
΄Όμως δεν μπορούσα να προχωρήσω πιο πάνω!
΄Ένας τεράστιος μαύρος όγκος μου έκλεινε την δίοδο
«Ποιος είσαι?»
«Είμαι ο δαίμονας του δάσους. Θέλεις βοήθεια?»
«ω ναι, δεν μπορώ να βγω από δω
»
«Τι θα μου δώσεις για αντάλλαγμα?»
«Δεν έχω τίποτα άλλο
σου δίνω τα φτερά μου»
Με έπιασε από τα φτερά και με έσπρωξε προς τα πάνω. Υψώθηκα πάνω από το δάσος, ήμουν ελεύθερη πια
όμως δεν είχα φτερά! Το ξέχασα!
΄’ρχισα να πέφτω με ορμή
«Μεγάλε Ιερέα!!!»
«Χάρισες την σκέψη σου στον αέρα, η σκέψη του αέρα και η δική σου τώρα είναι ένα! Χάρισες την καρδιά σου στο φως, η καρδιά σου και η καρδιά του φωτός τώρα είναι ένα
Πραγματοποίησες λοιπόν το όνειρό μου
»
«Και τα φτερά μου? Πως θα είμαι άγγελος?»
«ΕΙΣΑΙ η πραγματικότητά μου
»
Σε σκέφτομαι, αγαπημένη μου ψυχή και αμέσως βρίσκομαι κοντά σου!
Σ αγαπώ, αγαπημένη μου ψυχή και αμέσως γίνομαι μέρος του φωτός σου!
«Εχεις δίκιο Μεγάλε Ιερέα, δεν τα χρειάζομαι τα φτερά, τώρα ΕΙΜΑΙ η πραγματικότητά σου!!»
Και εσύ, αγαπημένη μου ψυχή, είσαι μέρος αυτής! Εμείς θα είμαστε η πραγματικότητα του ονείρου
Σ ακολουθώ, λοιπόν, στην ζωή μας!
Οι καρδιές μας ενωμένες στο φως, οι σκέψεις μας ενωμένες στον αέρα!
Ας κρατήσει ο δαίμονας του δάσους τα φτερά του ονείρου
Δεν θα είναι παρά όνειρο! Ενώ εμείς, η πραγματικότητα. Δεν είναι πιο σημαντικό?
Δώσε μου το χέρι σου τώρα.!!!
...Τώρα τα 10 χρόνια έχουν γίνει 20!!!!!!!!
Με συγκίνησες πολύ Βασούλα μου
Σ' ευχαριστώ πολύ!!!
