







ρε συ Αντρίκο έπεσα κάτωΑΝΔΡΕΑΣ έγραψε: Δεν μιλούσαν μεταξύ τους...
Ανδρέα μουΑνδρεάς έγραψε: ανυπομονώ τωρα να φέρω εκείνα τα θαμμένα συναισθήματα στο φως, γνωριζωντας έστω νοητικά πως το σκάψιμο ειναι σκληρή δουλεια. Ομως αν δεν την κανω εγω, δεν θα την κανει κανείς άλλος για μένα.
Βασούλα μουΒασούλα έγραψε:Αυτό που δεν γνωρίζουμε, βρίσκεται μόνο μέσα μας! Κανείς δεν μπορεί να το κάνει φανερό, εκτός από εμάς τους ίδιους!
Ποιος θα μπορούσε να καταδείξει την ανισορροπία μας? Αυτό που πληγώνει την καρδιά μας? Αυτό που μας κάνει να τρέφουμε τον πιο βαθύ μας φόβο…
Αν δεν το ξέρουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι, πως θα μπορούσαμε να το φέρουμε σε ισορροπία?
Πως μπορείς να λες σε κάποιον να μην φοβάται, όταν δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τι φοβάται?
Από ποιόν κρύβεται?
Ποιόν δικαιολογεί?
Ποιόν κατηγορεί?
Πολλές φορές τα βάζουμε με τον εαυτό μας, για τα λάθη μας…
Αλλά συνεχίζουμε και τα κάνουμε…Βασούλα έγραψε:Οταν προσκαλείς το Πνεύμα στην Ζωή σου, όταν είσαι εντελώς συνειδητός σ' αυτό, τότε προετοιμάζεσαι πριν την "Κάθοδο"...Αυτό είναι Σοφία…
Περνάς τις "ετοιμόρροπες" γέφυρες του ανισόρροπου συναισθήματος, γνωρίζοντας ότι μπορεί να στις κουνάει, μέχρι να πέσεις...
Προχωράς στερεώνοντας την "σκάλα" της Ανύψωσής σου, όχι για να μην πέσεις εσύ, αλλά για να μπορεί κατέλθει το Πνεύμα σου, με σταθερότητα...
Κινείς όλους τους μοχλούς της ανισορροπίας του καλού και του κακού, όσα δημιουργούσαν τα βουνά των πεποιθήσεών σου, τους εχθρούς σου, τους ψεύτικους θεούς σου, τους νόμους στους οποίους υποτάχθηκες εν αγνοία σου, τις πλάνες σου...
Και μέσα από το συναισθηματικό χάος, «εγένετο» Φως και Αγάπη…