Vaso έγραψε:
Ο πόλεμος και η ειρήνη είναι καταστάσεις μέσα μας, που τις επιλέγουμε, δεν γίνονται αυτόματα και κυρίως δεν φταίει κανείς γι' αυτές τις καταστάσεις μέσα μας...
Εμείς γινόμαστε εξαρτημένοι, δεν μας εξαρτά κανείς...
Εμείς γινόμαστε μνησίκακοι, γεμάτοι πάθη, ζήλιες, ενοχές, θυμούς και ντροπές, επιλέγοντας αυτές τις καταστάσεις του εγώ, δεν είναι ποιότητες του Εαυτού μας.
Εμείς επιλέγουμε αν θα χαμογελάσουμε ή αν θα μορφάσουμε στην Ζωή μας...
αν θα είμαστε μικροί ή μεγαλειώδεις...
αν προχωράμε με συγχώρηση ή με εκδικητικότητα
αν βλέπουμε μέσα μας το Αθώο και το Αιώνιο, ή αν ζούμε με το υποκριτικό και το φθαρτό...
αν επιτρέπουμε να επιδρούν μέσα μας αρνητικές δυνάμεις, ή αν ολοκληρωνόμαστε με τις Πνευματικές και Φυσικές Δυνάμεις μας...
Όλα είναι επιλογές...δικές μας, κανενός άλλου
Γι' αυτό άλλωστε έχουμε την Δύναμη και την Θέληση της Συνείδησης, που διευρύνεται με Πνευματική Λογική, μέσα σε μια ενορατική διαδικασία. Το να "διευκρινίζουμε" τις ψευδαισθήσεις μας και τις λανθασμένες μας ασφάλειες, είναι ο στόχος μας....Κάθε φορά που τον χάνουμε, χάνουμε και την Δύναμή μας και την Θέλησή μας, παρασύροντας στην μικρότητα και τις ποιότητες του Ανθρώπου που Είμαστε!
Επιλέγω να μην με καθοριζει το μικρότερο μέρος του Εαυτου που νόμιζα οτι ημουν.. μεχρι τωρα μονο ματιες κλεφτες εριχνα στην μεγαλυτερη εικονα του Εαυτου μου χωρις Εμπιστοσυνη οτι αυτο ειναι και το πιο σημαντικο κομματι μου.. μονο το γνωριμο και μικρο εμπιστευομουν μιας και ενιωθα αναξια για οτιδηποτε μεγαλυτερο..
