Ψυχολογικό Τεστ Καρέκλας - ας παίξουμε

[Annoula]

Εγώ όταν ειδα την εικόνα μου φάνηκε η επιλογή που μου έκανε περισσότερο κλικ. Βέβαια εμένα με προβλημάτισε το άλλο. Σκεφτόμουν ότι αν ήμουν με κάποιον άλλον (όχι απαραίτητα με το Θοδωρή) που θα ήθελε να καθίσει αλλού παρόλο που αυτή θα ήταν η αρχική μου επιλογή θα έκανα πίσω για να καθίσω εκεί που θα ήθελε ο άλλος. Εκεί βέβαια ανοίγει άλλο θέμα όχι της επιλογής αυτής καθεαυτής, αλλά είπα να πω τον προσωπικό μου προβληματισμό. Κατά πόσο όταν επιλέγω κάτι το κάνω πίσω όταν είναι και άλλοι και αν αυτό είναι συνειδητό άντε να το δεχτώ το ξέρω και το επιλέγω, αν δεν είναι ή το κάνω για χάρη άλλων παραγόντων κατά πόσο με βλάπτω εν τέλει.

[Vasoula]

Αννούλι μου, αλλάζουν τα δεδομένα στην περίπτωση που περιγράφεις.
Αν πας μαζί με κάποιον άλλον, από ευγένεια θα τον αφήσεις να επιλέξει την θέση που τον "βολεύει". αν δεις ότι θα στενοχωρηθεί αν κάτσει στην θέση που φυσιολογικά θα τον "υποχρέωνες"...
Όμως σε καμία περίπτωση δεν θα του επέτρεπες να σου επιβάλλει θέση που θα έχεις την πλάτη σου "ακάλυπτη" όπως ανάφερες ότι έπαιξε ρόλο στην επιλογή σου.
Έχουμε δηλαδή αυτά τα λεπτά όρια που είναι αμετακίνητα...

Δηλαδή αν πήγαινες με τον Θοδωράκο δεν θα τον άφηνες να επιλέξει την θέση 4, αλλά την θέση 6 (που ειναι ίδια σε απόσταση) και εσύ θα καθόσουν στην θέση 7

Φυσικά μετά θα γινόταν συζήτηση μεταξύ σας για τις αποστάσεις-άμυνες που κρατάει έναντι άλλων ανθρώπων

[Annoula]

Ε ναι, αυτά τα λεπτά όρια μαθαίνω γιατί μέχρι τώρα τα έπαιρνε και αυτά η μπάλα

Φυσικά μετά θα γινόταν συζήτηση μεταξύ σας για τις αποστάσεις-άμυνες που κρατάει έναντι άλλων ανθρώπων

[Ellaki]

μα Ελλάκι μου, γιατί να σε πειράζει το να θέλεις να επικοινωνήσεις με τους άλλους?
Αυτό ειναι κάτι εντελώς φυσιολογικό για έναν Άνθρωπο. Το να μην θέλεις είναι το μη φυσιολογικό

κάτι δεν κατάλαβα

Δεν με πειράζει το ότι είναι άγνωστος, αν θα τον ξαναδώ, αν έχουμε ενδιαφέροντα πράγματα να πούμε, αν είναι όμορφος ή άσχημος εξωτερικά κλπ

[Vasoula]

α εντάξει κατάλαβα

[Δωρουλα]

Βασούλα μου και πσιδάκια να πω για σρχή ότι για μένα ίσχυε και ισχύει ακόμα και τώρα έως ένα βαθμό να βα φτίζω τις άμυνες και το φόβο, σεβασμό και διακριτικότητα τώρα το ξέρω και δεν το καλύπτω πια. Πιο πολύ ίσως άν φοβηθώ και μου βγει άμυνα να δώσω λίγο χώρο στον εαυτό μου να το ισορροπήσει, σε εκείνη τη φάση ίσως βγει να πει "σέβομαι", αλλά δεν του δίνω σημασία πλέον.

Εγώ λοιπόν προβληματίστηκα για τη θέση που διάλεξα. Και το έπιασα απο τη συναισθηματική ανασφάλεια. Πήγα λοιπόν στο αντίστοιχο πόστ μέσα στην ομάδα και ξεκίνησα να το διαβάζω πάλι. Και διαπίστωσα ότι απο τη λίστα που περιγράφει τα χαρακτηριστικά της είχα συμπτώματα που δεν τα απέδιδα εκεί. Και έπαθα την πλάκα μου . Έχω πιάσει το φτιάρι τώρα και θα επανέλθω.

[Vasoula]

Δωρούλι μου, αυτό είναι το νόημα της συζήτησης

το φτυάρι

[Μπεττουλα]

Εμενα η δεξια μου καρεκλα η 1 μου φανηκε πολυ κοντα κ η αριστερη πολυ μακρια σε σχεση με τον ανθρωπο..θεωρω πολυ πιθανο το να πηγαινα στην 1 αν αρχιζαμε να μιλαμε αλλα δεν θα ηταν η πρωτη μου επιλογη απο την αρχη..χρειαζομαι λιγο χρονο να δω πως νιωθω κοντα σε αυτον τον ανθρωπο που δεν τον εχω ξαναδει νομιζω..

[Μάνος]

μα ναι φυσικά πρέπει να σέβεσαι την αναγκη σου, Μανούλη μου. Εννοείται αυτό...
Το ερώτήμα μου όμως είναι γιατί να υπάρχει αυτή η ανάγκη?

Τουλάχιστον αυτό θα με ρώταγα, αν διάλεγα μια πιο μακρινή θέση από έναν άνθρωπο που τον βρήκα εκεί, έχοντας την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε

Ξέρεις καμιά φορά ο φόβος καμουφλάρεται σε σεβασμό...Καμιά φορά λέμε ε?

Να αυτά δεν μπορώ, κατάλαβες;
Κάθεσαι εσύ ήσυχα ήσυχα με την επιλογούλα σου και έρχεται η Βασούλα και σε ξεσηκώνει!!!!

Άνοιξες πολλά θέματα Βασουλάκι μου στα καλά του καθουμένου:

1. Γιατί να μπω στη διαδικασία να αναρωτηθώ για την ανάγκη μου; Θέλω να πω, πως αν νιώθω την ανάγκη να κάνω κάτι θα το κάνω. (Αρκεί φυσικά να μην ενοχλώ τον άλλο). Αν όχι, γιατί να μπω στην διαδικασία να αναρωτηθώ αν θέλω να το κάνω ή αν όχι και αν όχι γιατί να μην θέλω; Και τώρα που το σκέφτομαι, να αντιστρέψω την συνθήκη: αν καθόμουνα δίπλα του, θα έπρεπε να μπω στην διαδικασία να σκεφτώ γιατί να θέλω να κάτσω δίπλα του; Νομίζω ότι εδώ κάτι χάνω…

2. Ενώ ο φόβος πέρασε από το μυαλό μου όπως προείπα, τον έβαλα στην λίστα παρακάτω. Κι έρχεσαι και μου ανάβεις φωτιές! Βρε λες; Και σκέφτομαι τώρα εγώ: αν ήμουν σίγουρος πως δεν υπάρχει ίχνος φόβου, γιατί να αναρωτηθώ; Αν πάλι αγνοήσω το ερώτημα σου, χωρίς να σκεφτώ «η Βασούλα κάτι ξέρει» και θεωρήσω πως είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει φόβος, δεν θα είμαι αλαζόνας;

3. Αν έχω την πεποίθηση πως δεν καμουφλάρεται ο φόβος με σεβασμό και πιστεύω πως είναι σεβασμός ξεκάθαρα, αυτό δεν είναι μια πλάνη, αν δεν ισχύει; Και πως θα καταλάβω ότι όντως είναι πλάνη;

4. Μέχρι πότε θα βρίσκεται μια Βασούλα να μου λέει, ναι οκ, αλλά μήπως συμβαίνει και αυτό; (στο οποίο δεν πάει ο νους μου). Δεν θα πρέπει κάπως να αρχίσω να υποψιάζομαι κάποια πράγματα; …μα αν φτάσω στο όριο της καχυποψίας…;

Πολύ με αναστάτωσες Βασούλα!
Στο λέω να το ξέρεις μη μου πεις μετά ότι δεν στο πα!

…κοίτα να δεις πόσα βγήκαν από ένα παιχνίδι(!)
Και πόσα ακόμα θα βγουν!!!

Κάθομαι αναπαυτικά και αναμένω την συνέχεια…

[Μπεττουλα]

Διορθωση η 9 οχι η 1!

[Vasoula]

Μανούλη μουυυυ κλαίωωωω

[Vasoula]

Λοιπόν Μανούλη μου (σοβάρεψα τώρα ) υπάρχουν ανάγκες που είναι της προσωπικότητας και πραγματικά δεν βλάπτουν κανέναν, κυρίως τον Εαυτό μας.
Πχ. έχω μια αδυναμία στην φράντζα μου. 'Η δεν μου αρέσουν καθόλου οι μελιτζάνες...Μου αρέσουν τα στενά ή φαρδιά παντελόνια κλπ κλπ
Είναι αυτές οι ανάγκες της επιφάνειας που αφορούν μόνο κάποιες επιλογές που δεν έχουν και πολύ νόημα να τις εξετάσουμε, ούτε καν να "απολογηθούμε" γι' αυτές (στον Εαυτό μας και σε κανέναν)

Όμως στην αυτογνωσία μαθαίνουμε μέσα από τις επιγνώσεις να βιώνουμε διαφορετικά την ουσία, ξεκινώντας από τα συναισθήματα μας (τα ανώριμα κυρίως) και τις σκέψεις-σενάρια που μας κατευθύνουν.

Στα χρόνια αυτά της αυτογνωσίας πλησιάσαμε (έστω και θεωρητικά) την αληθινή φύση ενός ανθρώπου, είτε μέσω συζητήσεων, προβληματισμών και των αξιών που οφείλαμε να έχουμε σαν ποιότητες καρδιάς.
Ανοίξαμε δηλαδή έναν δρόμο που πολεμάει, με έναν πιο αυθεντικό τρόπο, την νοοτροπία που έχουμε αποκτήσει

Η νοοτροπία αφορά ερμηνείες που έχουν δοθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο και καθορίζουν τις διαστρεβλώσεις των ενστίκτων μας
Και αυτές τις διαστρεβλώσεις πολεμάμε...
Γιατί κάποιες ανάγκες βλάπτουν τον Εαυτό, όταν τις οδηγούν συναισθήματα και μάλιστα ανώριμα...όπως φόβος, ντροπή, κλπ.

Τι θα μπορούσες πχ. να πάθεις αν καθόσουν κοντά σε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις?
Αν κάτι δεν πάει καλά και σε ενοχλεί (ναι μπορεί να συμβεί κι αυτό) μπορείς να αλλάξεις την επιλογή σου, αλλά όχι από την αρχή, πριν καν δοκιμάσεις. Αυτό είναι φόβος και όχι σεβασμός

Ξέρεις τι κάνεις λάθος? Ότι έχεις μια παγιωμένη άποψη για σένα και δεν αφήνεις ένα περιθώριο να μην είναι έτσι, όπως πιστεύεις..να δοκιμάσεις δηλαδή κάτι άλλο από αυτό που νομίζεις...Να πας κόντρα σ' αυτό που νομίζεις και ότι γίνει...
Και πραγματικά τι μπορεί να γίνει? τίποτα θα σου πω εγώ...

Άνοιξε να γνωρίσεις τον Εαυτό σου...Υπάρχουν πτυχές του που ακόμα δεν έχεις εξερευνήσει...




Το κατάλαβα ότι σε αναστάτωσα ίσως και να θύμωσες στιγμιαία...Το ίδιο και ο Θοδωράκος

[Vasoula]

Εμενα η δεξια μου καρεκλα η 1 μου φανηκε πολυ κοντα κ η αριστερη πολυ μακρια σε σχεση με τον ανθρωπο

Διορθωση η 9 οχι η 1!

Βρε Μπεττούλα η δεξιά καρέκλα 9 σου φαινόταν κοντά και η 1 (αριστερή) πολύ μακριά?

Εξηγήσου γιατί θα πάρω τα βουνά