Vasoula έγραψε: 29 Μάιος 2007 3:47 am
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΑΝ ΘΕΩΡΙΑ
ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ
Από μικρό κοριτσάκι είχα την ελευθερία σαν κυρίαρχο συναίσθημα, χωρίς όμως να μπορώ να την προσδιορίσω. ΄Ελεγαν πάντα πως ήμουν αντιδραστική. Οτιδήποτε οι άλλοι (ακόμα και οι γονείς μου) προσπαθούσαν να μου επιβάλλουν, οτιδήποτε θεωρούσα «νόμο», το καταπατούσα
Θεωρούσα πάντα ότι γνώριζα την ελευθερία μέσα από τον σεβασμό του εαυτού μου και έτσι αυτή η ελευθερία έδινε απεριόριστο χώρο στους άλλους και στα όρια που είχαν θέσει για να προσδιορίσουν την δική τους ελευθερία. Η ελευθερία με έκανε πάντα να αξιολογώ και να αποδέχομαι ή να απορρίπτω.
Ηταν μια ευλογία αυτή μου η αντίληψη. Μου έδωσε την δυνατότητα να πειραματίζομαι και να ερευνώ τα δικά μου όρια, να ανακαλύπτω τις νέες προοπτικές, να απορρίπτω παλιές και σκουριασμένες πεποιθήσεις, που ανήκαν στην σφαίρα των «νόμων», που οι άνθρωποι ενσωματώνουν στην ζωή τους, χωρίς να ξέρουν το γιατί!
Θεωρούσα πάντα ότι η ελευθερία δεν ήταν ανθρώπινο προνόμιο, που μπορούσαν να παραχωρήσουν ή να αφαιρέσουν κάποιοι συνάνθρωποι μου. Η ελευθερία ήταν δικαίωμα μου στο καθήκον της ουράνιας τάξης και αισθανόμουν ότι δεν είχα κανέναν λόγο να ρωτάω, για να πειραματίζομαι. ΄Εχοντας αυτήν την αντίληψη, σεβόμουν την ελευθερία των άλλων να δοκιμάσουν και να αναπτύξουν τις δικές τους εμπειρικές διαδρομές, χωρίς να τους κρίνω.
΄Ετσι δεν θεώρησα ποτέ σαν απόρριψη, ό,τι οι άλλοι δεν μπορούσαν να δεχτούν από εμένα σαν αλήθεια. Δεν θεώρησα ποτέ σαν απόρριψη, όταν οι άλλοι εξέφραζαν την
δική τους ελευθερία, ακόμα και αν αυτή η ελευθερία τους έκανε να μην με αγαπούν.
Μέσα στα πλαίσια αυτής της ελευθερίας, δεν με κατέλαβαν ποτέ οι ενοχές, για κάτι που έπρεπε να απορρίψω, ακόμα κι αν αυτό τους στενοχωρούσε.΄Ολες οι επιλογές της ζωής μου, στην νεότερη ηλικία, έγιναν με βάση αυτήν την ελευθερία, που όμως μερικές φορές ήταν απλά αντίδραση και όχι δράση. ΄Όμως
ευλογημένα τα λάθη, όταν προέρχονται αποκλειστικά από σένα και όχι από τους άλλους! Η ευθύνη τους ήταν δική μου υπόθεση και έτσι δεν μπήκα στην διαδικασία να μετανιώνω γιατί ακολούθησα ή επηρεάσθηκα, αλλά πάντα αξιολογούσα την δυνατότητα που μου έδωσαν οι λάθος επιλογές να εξελιχθώ.
Σήμερα, θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση για την εξελικτική διαδρομή του πνευματικού ανθρώπου, την ελευθερία, η οποία σε κάνει εκούσια να «υποτάσσεσαι» στην αιώνια τάξη, μέσα από την εκούσια υποταγή. Είναι σημαντική η «εκούσια» υποταγή, που περιέχει την ελευθερία του «ανήκω» στην αρχή, του «είμαι» στην συνέχεια. Η εκούσια «υποταγή», δεν έρχεται μέσα από ανάγκη να ανήκεις, αλλά μέσα από την βιωματική γνώση του «είμαι».
Η ανάγκη του «ανήκω», σε κάνει να προσαρμόζεσαι, αλλά αυτό δεν είναι ελευθερία, γιατί αναζητάς φυσικούς δασκάλους να σε οδηγήσουν και η υποταγή είναι ακούσια, έρχεται δηλαδή μέσα από την ανάγκη σου να «ανήκεις». Αυτόματα, λοιπόν, διαχωρίζεσαι.
Από εκεί προκύπτει η άνιση αξιολόγηση που κάνουν ορισμένοι άνθρωποι, για όσους δεν «ανήκουν», είτε αυτό το «δεν ανήκουν» εμπεριέχεται στην κοινωνική μας ζωή, είτε στην πνευματική διαδρομή,
Η ελευθερία του «είμαι», σε κάνει να αγαπάς χωρίς όρια ΑΥΤΟ που σε περιέχει, μέσα από την γνώση του, βιωματικά, και όχι από περιγραφές. Και η υποταγή είναι καθαρά η εσωτερική ελευθερία να νιώθεις το μεγαλείο του απεριόριστου ακόμα και σε ότι πριν θεωρούσες «δεσμευμένο» και «κακό» και να το αγαπάς κι αυτό, σαν μέρος ΑΥΤΟΥ που σε περιέχει. Γιατί αναγνωρίζεις την ελευθερία του, να επιλέγει να μην αγαπά, ΑΥΤΟ που το περιέχει
!! ΄Ετσι δεν το απομονώνεις, αλλά του δείχνεις απλά
πως είναι να αγαπά!!!
