Λίγα ρούχα ευτυχώς κι ένας σάκος μικρός
κι όπως τα΄φερα, απόψε θα τα πάρω
μη σηκώνεσαι εσύ το κλειδί σου είναι εκεί
πρέπει απλά απ΄τα δικά μου να το βγάλω
Να΄σαι καλά σου χρωστάω πολλά
που σ΄αγάπησα τόσο πολύ και το ανέχτηκες
Να΄σαι καλά στη δική σου αγκαλιά
μου΄χεις κάνει μεγάλη τιμή που με δέχτηκες
που μου φέρθηκες όπως φέρθηκες
Να΄σαι καλά με υποχρέωσες
δε βρίσκω λόγια να πω ευχαριστώ
να΄σαι καλά που δε μου χρέωσες
και τις βραδιές που κοιμήθηκα εδώ
Κρίμα τέτοια βιτρίνα και να΄χει μέσα σκουπίδια απλώς
κρίμα στ΄αλήθεια κρίμα έπρεπε να΄σουν ηθοποιός
Λίγα ακόμα λεπτά θα σ΄αφήσω μετά
και στα πόδια σου άλλο δε θα μ΄έχεις
Τα μαζεύω εγώ κι ότι μείνει εδώ μη μου το επιστρέφεις
πού να τρέχεις...
Αίσθημα προδοσίας...
Λίγο πολύ ειναι μια συχνή κατάσταση...
Τι προδόθηκαν όμως?
Τα σενάρια μας?
η αλήθεια?
η αγάπη?
η ανάγκη μας να αλλάξουμε τον άλλον?
τα ψέματα?
Οι προσδοκίες μας?
Για μένα δεν υπάρχει αισθημα προδοσίας σε μια σχέση που τελείωσε ή τελειώνει...
Υπάρχει μόνο η θλίψη για όσα δεν πρόλαβε η αγάπη να κάνει να ανθίσουν...
Πειραζει που σκευτομαι Πανος κιαμος και το τραγουδι
Στα σοβαρα τωρα..
Λοιπον η συγχρονικοτητα που λεμε,χθες βραδυ συναντησα εναν παλιο φιλο που ειχα χρονια να τον δω και τον πετυχα την ωρα που σταματησα να παρω μια καρτα για το κινητο.(τυχαιο δεν νομιζω)
Κλασικα θεματα φιλων παλιες ιστοριες ερωτικες που περασαν και διαφορα αλλα..
Μετα απο μια σχεση που ειχε προκυψει που του διηγηθηκα,με ρωτησε πως ενιωσες?θλιψη που σε πληγωσε?θλιψη που δεν κρατησε πολυ?
Το αίσθημα της προδοσίας είναι το φυσικό επακόλουθο του αισθήματος της προσδοκίας. Χωρίς το δεύτερο δεν υπάρχει το πρώτο. Χωρίς σενάρια, στην αυθεντικότητα, δεν υπάρχει τίποτε να προδοθεί.
Όμως οι άνθρωποι έχουμε τις ελλείψεις μας και συχνά, καλά κρυμμένες. Δεν υπάρχει επαφή με το αληθινό συναίσθημα, οι ανάγκες είναι διαστρεβλωμένες. Αυτό που ονομάσαμε αγάπη είναι απλά η (επιφανειακή) κάλυψη των αναγκών, μια αναγκαστική εξάρτηση, μια ανταλλαγή ενέργειας, όχι στον βαθμό του Μοιράσματος αλλά στα πλαίσια μιας αγοραπωλησίας.
Μπαίνουμε σε σχέσεις και, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, έχουμε ήδη κάνει τα πλάνα μας. Πως θέλουμε να πάνε τα πράγματα.
Είναι μια διαδικασία που τρέφει το εγώ μας και το μυαλό μας, γιατί θα έχει κάτι να κυνηγάει. Έναν στόχο. Να αλλάξουμε τον άλλον, να πάρουμε αυτά που χρειάζονται το κενό μέσα μας, οι εντολές και τα πρότυπά μας... Να κρατήσουμε την πατερίτσα μας με νύχια και με δόντια, με αλυσίδες και εξαρτήσεις, αφού πιστέψαμε τόσο βαθιά πως δεν μπορούμε χωρίς αυτήν, πως αν φύγει και πέσουμε κάτω, πάει, τελείωσε.
Αλλά, ακόμα και αν κατακτήσουμε κάθε στόχο, κάτι άλλο θα βρεθεί να μας "χαλάει". Και μετά κάτι άλλο και κάτι άλλο, μέχρι να δούμε το γιατί μέσα μας.
Και στις σχέσεις μας επενδύουμε... Ξανά, τόσο συνειδητά και όσο ασυνείδητα... Κουραζόμαστε, εξαντλούμαστε, δίνουμε (από αυτό που δεν έχουμε) και πάντα περιμένουμε αντάλλαγμα... Να αποδώσει η επένδυσή μας.
Αν όμως τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλαμε, αν η σχέση τελειώσει και δεν αποκτήσαμε αυτά που θεωρήσαμε πως "μας αξίζουν για ότι δώσαμε"... Τότε έρχεται το αίσθημα της προδοσίας...
"Εγώ, που έκανα αυτό και εκείνο, ο άλλος, ο αχάριστος, που δεν το υπολόγισε, που δεν ... δεν... δεν..."
Όλοι ξέρουμε πως από την μεριά μας έχουμε δίκιο αλλά ξεχνάμε ότι έχουμε και άδικο... Και δεν μπορούμε να σταθούμε με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας και να πούμε "Για μένα τα έκανα όλα, για μένα έδωσα από το στέρημα μου, για μένα επέτρεψα να με εκμεταλλευτούν. Το ήθελα, γιατί δεν ένιωθα ικανός και άξιος, γιατί δεν με αγαπούσα και, παρόλαυτά, ήθελα να με αγαπάνε".
Αλλά, όχι, όλα τα κάναμε για τον άλλο, από "αγάπη". Από την τόση αγάπη που είχαμε για τον άλλο θυσιάσαμε τον εγωισμό μας, τις ανάγκες μας, τον εαυτό μας...
Και ο άλλος τα πήρε όλα και δεν μας έδωσε αρκετά. Ποτέ δεν θα μπορούσε να μας δώσει αρκετά, μιας και πάντα θα θέλαμε περισσότερα... Να μας καλύπτει στο έπακρο, σε όλες μας τις ανάγκες... Αλλά δεν είδαμε πως οι ανάγκες δεν γίνεται να καλυφθούν έτσι...
Στηρίξαμε τα σενάριά μας στον άλλο... Και μας πρόδωσε...
Επιζητήσαμε την κάλυψη των αναγκών μας από τον άλλο... Και μας πρόδωσε...
Επενδύσαμε τα συναισθήματά μας στον άλλο... Και μας πρόδωσε...
Δώσαμε τόσα και τόσα στον άλλο... Τα πήρε και δεν μας έδωσε αυτά που θα έπρεπε... Μας πρόδωσε...
Μια αίσθηση αδικίας, ένα παράπονο είναι ότι μένει μέσα μας μετά τον χωρισμό... Γιατί μάθαμε να μετράμε... Ορίστηκε το δίκαιο μέσα μας με τους κοσμικούς όρους που μας έμαθαν, με "αντικειμενικά κριτήρια" και η ζυγαριά κάπου γέρνει.(μπορεί και εις βάρος μας).
Και εμείς? Τι κάναμε?
Δεν είδαμε πως εμείς πρώτοι αδικήσαμε τον εαυτό μας... Τι του στερούμε εμείς, πόσο τον υποτιμάμε, πόσο τον απαξιώνουμε...
I have loved the stars too fondly to be fearful of the night...
δεν αφορούν πάντα τις προσδοκίες μας οι σχέσεις Σοφάκι...Αλλά είναι μια συνήθεια κι αυτό...να νομίζεις ότι έχεις προσδοκίες...
Το σύστημα στο "εμφυτεύει" κανονικά αυτόν τον προγραμματισμό!
"προσδοκία" μπορεί να ονομαστεί οτιδήποτε δεν αντέχει ο άλλος!
Ακόμα και η Αληθεια...Μα είναι όμως?
Δεν αφορά μόνο τον Εαυτό μας μια σχέση...αφορά και τον άλλον! Αλλιώς δεν χρειάζεται να προκύψει...
Μόνοι μας ήρθαμε και μόνοι μας θα φύγουμε άλλωστε...
Και εκεί που θα πάμε, ο έρωτας είναι διαφορετικός!
Συμφωνώ σε όλα όσα λες...Χαρακτηρίζουν στάδια ωρίμανσης των προσδοκιών...ένα ξεκαθάρισμα, αν θέλεις, να μην πιάνεσαι στην παγίδα του "λίγου"...
Καμιά φορά λογοκρίνεται ακόμα και το άγγιγμα...Και αυτό προσδοκία ονομάζεται, αν ο άλλος δεν έχει μάθει παρά να βλέπει τους φόβους του...
΄Ομως λέω...άλλο θλίψη και άλλο το αισθημα της προδοσίας...
Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία...Σ' αυτήν την διαφορά που προκύπτει στο συναίσθημα...
Θέλοντας να υποτιμήσεις την θλίψη της κολλάς ταμπελίτσα "προδοσία", για να την αντέξεις!
Μιλώ για καταστάσεις που άνθρωποι μπαίνουν σε σχέσεις και δεν ξέρουν ούτε ποιοι είναι, ούτε τι θέλουν. Τότε η έννοια της προσδοκίας περιλαμβάνει τις επιφανειακές ανάγκες, μιας και δεν υπάρχει επαφή με τις βαθύτερες...
Αν δεν "ακούσουμε", πως θα καταλάβουμε ότι προσδοκούμε την Αλήθεια? Και να συμβεί, θα το αναγνωρίσουμε?
Η θλίψη πιστεύω (εντελώς υποκειμενικά) πως είναι από τα πηγαία συναισθήματα που έχουν την βάση τους σε μια χρήσιμη λειτουργία του ανθρώπου. Όπως, πχ, ο θυμός βασίζεται στην λειτουργία του ανθρώπου να προστατέψει (τόσο τον εαυτό του, όσο και τα αγαπημένα του πρόσωπα), έτσι και η θλίψη βασίζεται στην λειτουργία του ανθρώπου να αναζητήσει την αρμονία (και άρα την εξέλιξή του). Υποθέτω πως είναι και άλλα πολλά που μπορεί κανείς να προσθέσει εδώ.
Αρκεί το συναίσθημα να μην φτάσει στην διαστρέβλωση... Αν η θλίψη γίνει κατάθλιψη, χάνει ότι έχει να προσφέρει...
Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει την θλίψη... Και άρα χρειάζεται να την χαρακτηρίζει, να την διαμορφώνει, να την φέρνει στα μέτρα του και να την υποτιμά... Πιστεύω όμως πως δεν την ζει και δεν την σέβεται, όπως γενικά δεν έμαθε να σέβεται τα συναισθήματά του. Τα απορρίπτει και τα ντύνει με κανόνες από πολύ μικρή ηλικία...
Γιατί έμαθε να τα φοβάται και κανείς δεν μπορεί να αντέξει ότι τον τρομάζει...
Αλλά, αν χάσεις την επαφή με το πηγαίο συναίσθημα... Δεν χώνεται αυτό "μέσα", για να επιστρέψει ως διαστρέβλωση?
Εκεί μπορώ να καταλάβω γιατί είναι δύσκολο κανείς να το αντέξει... Αν θέλεις όμως να δεις πράγματα, πάντα μπορείς...
I have loved the stars too fondly to be fearful of the night...
Για μένα δεν υπάρχει αισθημα προδοσίας σε μια σχέση που τελείωσε ή τελειώνει...
Υπάρχει μόνο η θλίψη για όσα δεν πρόλαβε η αγάπη να κάνει να ανθίσουν...
Θλίψη απαλλαγμένη από τα τερτίπια της προσωπικότητας.
Αυτή η θλίψη με αγγίζει σαν το αντίθετο της αγνής αγάπης και θα την ονομάσω αγνή θλίψη.
Της έβαλα επίθετο για να την ξεχωρίσω από τις διαστρεβλώσεις που αναφέρει η Σοφία και να φανεί η ομορφιά της, καθαρή και αμόλυντη.
Την αγνή θλίψη την χαρακτηρίζει η σοφία τού να αποδέχεσαι τους θεϊκούς νόμους.
Μας έδωσε την ευκαιρία να επιλέγουμε εαν θέλουμε να είμαστε κοντα Του ή όχι.
Να σφραγίσουμε τις αισθήσεις μας στην Αλήθεια ή να Τον αναζητήσουμε μέσα στην Αλήθεια.
Η Αγάπη ελευθερώνει και φέρνει και Θλίψη γιατί είναι αγνή σαν το φως που γιατρεύει τις πληγές.
Κι αν μια πληγή αντιστέκεται, με Θλίψη την αφήνεις να πάρει το δρόμο της και συνεχίζεις να αγαπάς ακόμη πιο δυνατά..........
Ας ξεκινήσουμε να αγαπάμε, κι ας μην ξέρουμε ακόμα καλά τον τρόπο...
Αν πούμε πως υπάρχει προδοσία, τότε προδόθηκε ο εαυτός μας από τον ίδιο μας τον εαυτό, από την απατηλή πίστη ότι τα σενάρια υλοποιούνται, από την απατηλή πίστη ότι υπάρχει περίπτωση να αλλάξουμε κάποιον άλλον πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.
Έτσι όπως αυτή τη στιγμή το βλέπω, δεν υπάρχει προδοσία αλλά απλά τέλος που κάποτε βιώνεται ήπια, κάποτε όχι.
Το πως όμως θα βιωθεί είναι πάντα σχετικό με την δική μας εσωτερική κατάσταση.
Η ουσιαστική απογοήτευση είναι προς εμάς τους ίδιους που δεν καταφέραμε μέσω της σχέσης να νιώσουμε και να διατηρήσουμε αίσθηση πληρότητας και αγάπης. Περιμένουμε μαζί με το ταίρι μας να γίνουμε όσα δεν είμαστε και όταν αυτό δεν γίνεται, απογοητευόμαστε.
Ο ΄Ανθρωπος δεν έχει απλά την νοημοσύνη του λεξικού, αλλά την Σοφία του θεού…Και για να την εκφράσει, χρειάζεται πρωτίστως να αφοσιωθεί σ’ αυτό που Είναι… B.N.
Για μένα δεν υπάρχει αισθημα προδοσίας σε μια σχέση που τελείωσε ή τελειώνει...
Υπάρχει μόνο η θλίψη για όσα δεν πρόλαβε η αγάπη να κάνει να ανθίσουν...
Την αγνή θλίψη την χαρακτηρίζει η σοφία τού να αποδέχεσαι τους θεϊκούς νόμους.
όσο ζούμε σε τούτον τον κόσμο, θα τον Ερωτευόμαστε με όλη μας την Αγνότητα, έτσι ώστε να πάμε στον Θεό γεμάτοι από Αγάπη και όχι γεμάτοι από φόβο...
Αν πούμε πως υπάρχει προδοσία, τότε προδόθηκε ο εαυτός μας από τον ίδιο μας τον εαυτό, από την απατηλή πίστη ότι τα σενάρια υλοποιούνται, από την απατηλή πίστη ότι υπάρχει περίπτωση να αλλάξουμε κάποιον άλλον πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.
Έτσι όπως αυτή τη στιγμή το βλέπω, δεν υπάρχει προδοσία αλλά απλά τέλος που κάποτε βιώνεται ήπια, κάποτε όχι.
Το πως όμως θα βιωθεί είναι πάντα σχετικό με την δική μας εσωτερική κατάσταση.
Η ουσιαστική απογοήτευση είναι προς εμάς τους ίδιους που δεν καταφέραμε μέσω της σχέσης να νιώσουμε και να διατηρήσουμε αίσθηση πληρότητας και αγάπης. Περιμένουμε μαζί με το ταίρι μας να γίνουμε όσα δεν είμαστε και όταν αυτό δεν γίνεται, απογοητευόμαστε.